เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 ช้าเกินไปแล้ว
ซูไห่ลุกขึ้นยืนจากที่นั่งคนขับ
หลังจากพลังจิตวิญญาณทะลวงผ่านแปดสิบภายใต้การเกื้อหนุนของเกราะอ่อนหลงหลิน เขาก็รู้สึกว่าสภาวะจิตวิญญาณของตัวเองเปี่ยมล้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
อาศัยจังหวะที่ตอนนี้สภาพร่างกายกำลังดี เขาคิดจะนำซากกระสุนดินดำและวัสดุที่กองสุมอยู่ในห้องคลังมาทำการหลอมรวมอีกสักรอบ เพื่อเติมคลังสำรองกระสุนให้เต็ม
“ฉันจะไปห้องคลังสักหน่อย จะหลอมรวมกระสุนเพิ่ม” เขาพูดกับจ้าวเถียนเหม่ย “มีเรื่องอะไรก็เรียกฉัน”
จ้าวเถียนเหม่ยทำท่ามือเป็นสัญญาณ “OK”
ภายในห้องคลัง ซูไห่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน
ตรงหน้าคือกองซากตอร์ปิโด หัวรบแตกหัก เศษชิ้นส่วนยุทธภัณฑ์... สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกระสุนเสื่อมสภาพที่เก็บกลับมาจากสมรภูมิรบไม่กี่ครั้งก่อนหน้า คุณภาพมีตั้งแต่ “เสื่อมสภาพ” ไปจนถึง “ชำรุด” แตกต่างกันไป
ในมือของผู้เล่นคนอื่นของพวกนี้ก็เป็นแค่เศษเหล็ก แต่ในมือของเขามันคือวัตถุดิบตั้งต้นสำหรับการหลอมรวม