เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 45 ให้เวลาพวกแกสามวินาที ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องคนขับของเรือธงประจำหน่วยล่าที่หกแห่งพันธมิตรเซียนมนุษย์หมาป่า... เรือดำน้ำขั้นสาม “เรือเขี้ยวราชันหมาป่า” บรรยากาศผ่อนคลายจนแทบจะเกียจคร้าน
กัปตันเรือเขี้ยวราชันหมาป่ามีนามว่าเว่ยจินเป่า เป็นรองเจ้าโถงแห่งพันธมิตรเซียนมนุษย์หมาป่า
ปีนี้เขาอายุสี่สิบต้น ๆ รูปร่างเตี้ยล่ำ ศีรษะล้านเลี่ยนเตียนโล่ง ใบหน้ามีรอยแผลเป็นเก่าจากสะเก็ดระเบิดพาดผ่านหลายรอย ยามหัวเราะรอยแผลเป็นจะย่นเข้าหากันราวกับตะขาบคดเคี้ยวเกาะอยู่บนแก้ม
นับตั้งแต่เข้าสู่เกมมาจนถึงตอนนี้ มือของเขาเปื้อนชีวิตคนไปเท่าไร ตัวเขาเองก็จำไม่ได้แล้วเช่นกัน
ในช่วงแรกยังคงฝันร้าย ฝันเห็นผู้เล่นเหล่านั้นที่ถูกเขาระเบิดตายสวมชุดดำน้ำลอยเคว้งคว้างอยู่ในทะเล จ้องมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า
ภายหลังก็ไม่ฝันอีก
ไม่ใช่เพราะเคยชิน แต่เป็นเพราะเขาค้นพบว่า... การฆ่าคนนั้น ไม่ได้ต่างอะไรจากการฆ่าปลากลายพันธุ์เลยสักนิด
ขอเพียงอำนาจการยิงของนายดุดันพอ จิตใจเหี้ยมโหดพอ คนที่ตายก็คือคนอื่น