เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 นายรีบช่วยฉันพูดสักคำสิ
จ้าวเถียนเหม่ยยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างแท่นควบคุม เมื่อมองดูสีหน้าของนางที่ราวกับโลกทัศน์พังทลายลงมา ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะพรืดออกมา “ตกใจมากเลยใช่ไหม ตอนที่ฉันขึ้นมาใหม่ ๆ แล้วเห็นเถ้าแก่เนี้ยกำลังกินหม้อไฟ ก็ตาโตเท่าไข่ห่านเหมือนเธอนี่แหละ
ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าเรือสำรวจของตัวเองเป็นแค่โลงศพเหล็ก ส่วนเรือดำน้ำของเขานี่ต่างหากถึงจะเป็นที่ที่คนอยู่ได้จริง ๆ
อย่ามัวยืนเหม่ออยู่เลย รีบมานั่งเร็วเข้า อาหารจัดเตรียมไว้หมดแล้ว” นางหันหน้าไปตะโกนบอกทางที่นั่งคนขับ “เถ้าแก่เนี้ย นายก็มากินด้วยกันสิ หม้อไฟต้มนานไปน้ำซุปจะขมนะ รีบกินตอนร้อน ๆ เถอะ”
ซูไห่ตั้งค่าให้เรือดำน้ำจู่โจมชั้นวาฬเพชฌฆาตรักษาระดับความเร็วลาดตระเวนเพื่อมุ่งหน้าไปยังทิศทางของโบราณสถาน จากนั้นจึงลุกขึ้นจากที่นั่งคนขับ เดินมานั่งลงข้างแท่นควบคุม
โจวเสี่ยวเหมิงนั่งลงตรงข้ามกับซูไห่ สองมือวางบนหัวเข่าอย่างเรียบร้อย นั่งตัวตรงแหน็วเหมือนเด็กนักเรียนประถม