ตอนที่ 393 ดักรอ

ตอนที่ 393 ดักรอ

ตอนที่โซฟีเดินออกมาจากประตูด้านหลังของหอสมุด ท้องฟ้าก็มืดสนิทไปแล้ว

โคมไฟริมถนนของเมืองออร์แลนโดสว่างขึ้น แสงสีเหลืองนวลทอดลงบนถนนหิน ผู้คนประปรายต่างเร่งฝีเท้ากลับบ้าน นางกระชับเสื้อคลุมชุดทำงานเข้าหาตัว ในหัวยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องหนังสือปกหนังสีดำในเขตหนังสือโบราณเล่มนั้น

กลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ของโมลาก

แผนที่ซึ่งซ่อนอยู่ในหน้ากระดาษว่างเปล่าแผ่นนั้น

จุดที่ทำเครื่องหมายไว้ตรงตีนเขาทางทิศเหนือ

ข้อมูลเหล่านี้วนเวียนปั่นป่วนอยู่ในหัวไม่หยุด ทำให้นางเดินใจลอยไปบ้างเล็กน้อย

พอเลี้ยวตรงหัวมุมร้านขนมปัง เดินต่อไปข้างหน้าอีกสองร้อยเมตรก็ถึงหอพักพนักงานแล้ว

โซฟีเงยหน้าขึ้นมองทางข้างหน้าแวบหนึ่ง

แล้วนางก็ชะงักฝีเท้าลง