กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 296 กินม้วนเหล็กคำละอัน
ในที่สุดซูฉิงก็วิ่งต่อไม่ไหวแล้ว
นางเอามือยันเข่าทั้งสองข้าง หอบหายใจแฮก ๆ รู้สึกเหมือนปอดแทบจะระเบิดออกมา
เหงื่อไหลหยดลงมาจากหน้าผากจนเปียกคอเสื้อ
ขาของนางสั่นระริก เรี่ยวแรงหมดเกลี้ยงจนถึงขีดจำกัดแล้ว
ร่างกายที่ไม่ได้นอนดี ๆ มาสามวัน ทนรับการผลาญแรงระดับวิ่งสปรินต์ร้อยเมตรแบบนี้ไม่ไหวเลยจริง ๆ
“ซูฉิง! ทำไมเจ้าถึงหยุดล่ะ?”
โปจิชูม้วนเหล็กขนาดยักษ์อันนั้น แล้วกระโดดดึ๋ง ๆ ตามมา
“อย่า…อย่าเพิ่งเข้ามา…”
ซูฉิงยกมือขึ้น ทำท่าทางห้ามเอาไว้