ตอนที่ 287 คนเฝ้ายามราตรี

ตอนที่ 287 คนเฝ้ายามราตรี

ลมกลางคืนพัดผ่านถนนอันเงียบเหงาว่างเปล่า

ใบปลิวเก่าๆ ไม่กี่ใบปลิวเกลือกกลิ้งไปตามพื้น ก่อนจะไปแปะอยู่ตรงโคนเสาไฟฟ้า

ไฟถนนส่องวงแสงเปล่าเปลี่ยวลงบนพื้นยางมะตอย ทอดยาวเป็นดวงๆ เรียงรายไปจนสุดสายตา

ซูฉิงล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมนักเรียน ก้าวเท้าด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว ย่ำไปบนแผ่นกระเบื้องปูทางเท้า

ส่วนโปจิก็หมอบอยู่บนหัวของซูฉิง ดูเหมือนหมวกเยลลี่สีฟ้าครามใบหนึ่ง

หนวดเล็กๆ สองเส้นดึงผมของซูฉิงเอาไว้ เพื่อพยุงร่างของตัวเองให้มั่นคง

ตาดำเม็ดถั่วของมันกลอกไปมา มองโลกอันเงียบสงบใบนี้ด้วยความแปลกตาตื่นใจ

ร้านรวงสองข้างทางต่างดึงประตูกลอนเหล็กม้วนปิดสนิท