กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 202 พลัดหลง
ปากทางเข้าเหมืองมีท่อนไม้ค้ำยันไว้ ผนังหินเต็มไปด้วยมอสสีเขียวเกาะหนาทึบ
รถเข็นแร่คันเก่าที่ถูกทิ้งไว้พลิกตะแคงอยู่ข้างๆ ล้อขึ้นสนิมเกรอะกรัง รอบๆ ยังมีหัวอีเต้อหักตกกระจัดกระจายอยู่สองสามอัน
ล็อตเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเดินนำเข้าไปเป็นคนแรก เขาเชิดหน้าขึ้น มือกำดาบยาวไว้แน่น
“ตามมาให้ชิดๆ ในนี้ไม่เหมือนลานฝึกของสถาบันหรอกนะ”
เสียงของเขาก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำที่เวิ้งว้าง
คนที่ตามหลังล็อตมาคือทิมผู้ผอมสูงกับบาร์ดที่ตัวเตี้ย
คนหนึ่งถือแสงรัตติกาลที่ใช้ส่องทาง อีกคนแบกค้อนศึกไว้บนบ่า ทั้งคู่ดูกระสับกระส่าย สายตากวาดมองไปรอบๆ ไม่หยุด
ทิมกดเสียงต่ำพลางเหลียวซ้ายแลขวาพูดขึ้น
“ล็อต เจ้าแน่ใจจริงหรือว่าที่นี่ปลอดภัย ทำไมข้ารู้สึกวังเวงพิลึก”