ตอนที่ 151 สิ่งพิมพ์

ตอนที่ 151 สิ่งพิมพ์

พอนายช่างเหมืองคนแคระผลักประตูไม้ของโรงเหล้าเข้าไป กลิ่นเหล้าข้าวบาร์เลย์ที่คุ้นเคยก็ลอยมาปะทะหน้าทันที

แต่วันนี้มีบางอย่างแปลกไป

บรรยากาศในโรงเหล้ามันไม่เหมือนเดิม

ไม่มีการชกต่อย ไม่มีเสียงปาแก้วแตก กระทั่งคนคุยโม้โอ้อวดยังไม่มีสักคน

มีแต่เสียงหัวเราะ

ดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า เป็นเสียงหัวเราะที่กลั้นกันไม่อยู่เลยจริง ๆ

เขาเห็นหลายโต๊ะเลยที่พวกเพื่อนร่วมงานร่างบึกบึนที่ปกติชอบใช้กำลัง ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนพวกก็อบลินไม่มีผิด

ต่างพากันสุมหัวกันอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ เอาหัวชนกันจ้องดูสมุดเล่มบาง ๆ เล่มหนึ่ง

แล้วจู่ ๆ ก็ไม่มีปี่มีขลุ่ย ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก็ตบขาตัวเองฉาดใหญ่พลางระเบิดหัวเราะลั่น