เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 184 ความสิ้นหวังของศิษย์พี่ใหญ่ เลือดคนตายที่ถูกยัดเข้าปาก
ล้อไม้บดขยี้ลงบนแผ่นศิลาสีเขียวอันเปียกลื่น ส่งเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ทึบหนัก
ภายในหมอกหนาทึบของหลังเขาสำนักชิงอวิ๋นแฝงไว้ด้วยความหนาวชื้นที่มิอาจคลี่คลาย
ลู่หมิงเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็นไม้หยาบ ๆ ตัวหนึ่ง มือขวาข้างเดียวที่เหลืออยู่กำขอบล้อไว้แน่น ข้อนิ้วซีดขาวจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนจากการออกแรงมากเกินไป แขนเสื้อข้างซ้ายทิ้งตัวลงมาอย่างว่างเปล่า ท่อนล่างที่คลุมด้วยผ้าห่มขนแกะราบเรียบจนบาดตา
เก้าอี้รถเข็นหยุดลงตรงหน้าเนินกระบี่รกร้างแห่งหนึ่ง
วัชพืชสูงครึ่งตัวคนไหวเอนตามสายลม กระบี่หักขึ้นสนิมหลายเล่มปักเอียงอยู่ในผืนดิน ที่แห่งนี้ เคยเป็นสถานที่ที่เสิ่นจิงฉือกวัดแกว่งกระบี่วันละ 10,000 ครั้งยามเพิ่งเริ่มต้นเข้าสู่นิกาย
ทรวงอกของลู่หมิงเจ๋อกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง อากาศชื้นแฉะที่สูดเข้าไปในปอดกระตุ้นให้เขาไอแหบแห้งออกมาเป็นระลอก