กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 บุปผาบัวขาวฝืนยิ้ม การพานพบที่หวาดผวาที่สุด
“ศิษย์พี่”
“ศิษย์น้องหญิง”
คำเรียกขานสองคำ
ตกกระทบลงในโถงใหญ่อันเวิ้งว้างอย่างแผ่วเบา
สะท้อนก้องไปมาตามยอดโดมสูงตระหง่าน กระแทกกระทั้นจนเกิดเสียงสะท้อนอันเย็นเยียบระลอกแล้วระลอกเล่า
ฝุ่นผงที่ฟุ้งตลบไปทั่วฟ้ายังมิทันร่วงหล่นลงมาจนหมดสิ้น
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิมทองแดงฉุนกึกและกลิ่นคาวโลหิตสดใหม่
ณ ใจกลางโถงใหญ่
เสียงดนตรีเซียนที่ชวนให้สะลึมสะลือสายนั้น ดับมอดลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว