กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 ไม่เสแสร้งอีกต่อไป ข้าคือมาร
ร่างเงาสีดำวาดผ่านกลางอากาศเป็นครรลองเส้นตรงสายหนึ่ง
เสียงหวีดหวิวเสียดแก้วหู ถึงขั้นกลบเสียงกรีดร้องโหยหวนก่อนสิ้นใจของผู้บำเพ็ญอิสระเหล่านั้นจนหมดสิ้น
“ปัง”
สองเท้าของเสิ่นจิงฉือเหยียบลงบนขั้นบันไดหยกขาวขั้นแรกของบันไดสู่เซียนอย่างมั่นคง
พื้นรองเท้ากระทบกับแผ่นหยก ส่งเสียงทึบหนักดังขึ้นคราหนึ่ง
นางมิได้เป็นเหมือนผู้บำเพ็ญอิสระด้านหน้าเหล่านั้น ที่ถูกแรงโน้มถ่วงอันน่าสะพรึงกลัวกดทับจนต้องหมอบราบไปกับพื้น
แผ่นหลังของนางยังคงเหยียดตรง ดุจดั่งทวนเล่มหนึ่งที่ปักตรึงอยู่บนเนื้อหยก
ทว่า
ชั่วพริบตาที่พื้นรองเท้าบูตของนางสัมผัสโดนขั้นบันได