กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 แผลเป็นกระดูกกระบี่แบบเดียวกัน! พี่ชายปิดบังอะไรข้ากันแน่?
สายตาราวกับถูกของเหลวเหนียวข้นบางอย่างตรึงแน่นไว้ หยุดชะงักอยู่บนท่อนแขนอันแข็งแกร่งนั้น
หมอกสีขาวที่แผ่ออกมาจากเตียงหยกเย็น ไหลรินอย่างเชื่องช้าระหว่างคนทั้งสอง
ม่านหมอกขาวพัดผ่านรอยแผลเป็นสีแดงคล้ำนั้น
ลมหายใจของเสิ่นจิงฉือหยุดชะงักไป
หัวใจในทรวงอกเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครา โลหิตซัดส่ายในเส้นโลหิต ข้างแก้วหูดังสะท้อนด้วยเสียงอื้ออึง “บัซ ๆ”
นางเบิกตากว้าง
สายตาค่อย ๆ เลื่อนลงไปตามขอบรอยแผลเป็นนั้นทีละน้อย ๆ
รอยแผลเป็นยาวมาก ลากยาวตั้งแต่ด้านในข้อศอกไปจนถึงบริเวณใกล้ข้อมือ
สิ่งที่ทำให้ไม่อาจละสายตาได้มากที่สุด คือความลึกของมัน