เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 คนเดียวล้อมห้าหมื่น! ข้าคือกองทัพนับหมื่นแสน
เสิ่นจิงฉือเหยียบย่ำบนกระบี่หักอันชำรุดทรุดโทรม กระโดดลงมาจากกลางเวหา
ฝ่าเท้าสัมผัสกับธารโลหิตที่กำลังม้วนตัว สาดกระเซ็นเป็นระลอกคลื่นสีแดงคล้ำเป็นวง
เบื้องหน้าคือกองทัพใหญ่เกราะดำอันแน่นขนัดจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
กองกำลังส่วนตัวชนชั้นสูง 50,000 นาย หลังจากถูกอาณาเขตพลังบั่นทอนตบะลงไปสามส่วนอย่างบีบบังคับ กระบวนทัพก็เริ่มแตกกระจายอย่างเห็นได้ชัดแล้ว
แรดเกราะเหล็กของทหารม้าจมลงไปในทะเลโลหิต ขาทั้งสี่อันกำยำดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ส่งเสียงโฮกต่ำอันกระสับกระส่ายออกมา
พลหน้าไม้กระดูกแถวหลังคิดจะน้าวสายธนู ทว่ากลับพบว่าแขนทั้งสองข้างอ่อนแรง ไม่อาจเค้นเรี่ยวแรงออกมาได้เลย
กลิ่นอายแห่งความหวาดผวาหมักหมมอยู่ในอากาศ
เสิ่นจิงฉือไม่ให้โอกาสพวกเขาได้หยุดหายใจ เท้าขวากระทืบลงบนผืนธารโลหิตอย่างรุนแรง
“ปัง”