เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 75 วิญญาณกระบี่เรอ ไม่พอแม้แต่ยัดซอกฟัน ยังมีอีกหรือไม่
วายุคลั่งกลางเวหาค่อย ๆ สงบลง
เมฆาดำมืดที่บดบังท้องฟ้าราวกับปิดแผ่นฟ้าถูกฉีกกระชากออกเป็นช่องโหว่ขนาดมหึมา แสงจันทราสีขาวซีดสาดส่องลงสู่ก้นหลุมของสนามฝึกยุทธ์อีกครา
ธงหมื่นวิญญาณผืนนั้นที่เดิมทีผยองโอหังถึงขีดสุด บัดนี้กลับแลดูประหนึ่งเศษผ้าขี้ริ้วผืนหนึ่งที่แขวนอยู่บนลำไผ่ผุพัง
หมอกไอสีดำอมแดงอันหนาทึบจนไม่อาจละลายได้ ถูกสูบกลืนไปจนไม่หลงเหลือแม้แต่เสี้ยวเดียว
ขอบผืนธงฉีกขาดเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่หลายแห่ง ทั้งยังคงพวยพุ่งควันสีดำเกรียมออกมาไม่หยุด
ร่างเงาเกราะดำยืนตระหง่านอยู่กลางเวหา ร่างกายมหึมาบดบังดวงจันทร์ไปเกินกว่าครึ่งดวง
มันยื่นมือขวาที่สวมถุงมือเหล็กออกไป คว้าจับเปะปะกลางเวหาสองครา
มีเพียงปราณหยินอันเบาบางไม่กี่สายที่เล็ดลอดผ่านร่องนิ้วไป ไม่ได้คว้าถูกเนื้อหนังแต่อย่างใด
ร่างเงาเกราะดำก้มศีรษะที่ไร้ซึ่งอวัยวะทั้งห้าลง ปากยักษ์ดุจดั่งห้วงอเวจีขยับเคี้ยวแจ๊บ ๆ สองครา