กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 66 คิดจะหนีรึ? จงทิ้งหัวของเจ้าไว้เสีย!
เส้นกระบี่สีดำแล่นผ่าน รังไหมแสงทองชั้นนั้นที่อ้างว่าเป็นปราการพิทักษ์สัมบูรณ์ ราวกับเป็นแผ่นกระดาษบางอันเปราะบางชั้นหนึ่ง ถูกเส้นสีดำสายนี้กรีดลบรอยแยกออกไปหนึ่งช่องอย่างไร้สุ้มเสียง
แสงสว่างพลันชะงักงัน
กระแสอลวนแห่งสุญตาที่หวีดหวิวในรอยแยก ราวกับถูกใครบางคนบีบคอไว้กระทันหัน แรงดูดอันบ้าคลั่งพลันอ่อนกำลังลงทันใด
เสียงหัวเราะของเย่เฟิงชะงักค้างอยู่ในลำคอ ครึ่งร่างของเขาจมหายเข้าไปในความมืดแล้ว เหนือทรวงอกขึ้นไปยังคงโผล่อยู่ภายนอก
เขาก้มหน้าลง มองรอยตัดเรียบเนียนบนรังไหมแสงนั้นอย่างโง่งม ม่านตาปูดโปนออกมาภายนอกอย่างไร้การควบคุม