กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 243 พ่อนาย
เซิ่งเหยาจอดรถไว้ในที่จอดรถแห่งหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน กดเลขเก้า
ตัวเลขกระโดดขึ้นไม่หยุด ลิฟต์ค่อย ๆ ขึ้น เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองกระแทกอยู่ในอกอย่างหนักแน่น ทีละครั้งแล้วทีละครั้ง ปีนั้นที่ไปบันจีจัมป์ที่มาเก๊ายังไม่เคยตื่นเต้นขนาดนี้
“ติ๊ง” เสียงหนึ่ง ดังขึ้น ถึงแล้ว
พอออกจากลิฟต์ก็เป็นแบบหนึ่งชั้นหนึ่งครัวเรือน เขากวาดตามองชั้นวางรองเท้า รองเท้าผู้หญิง รองเท้าเด็ก ไม่มีรองเท้าผู้ชาย
ขอให้สำนักสืบไม่ส่งที่อยู่ผิดก็แล้วกัน
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง ยกมือขึ้นเคาะประตู
“ใครน่ะ?” ข้างในมีเสียงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามาถึงประตู