กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 นักเรียนนอกเยอรมนี
เวลาประเทศจีนตีสอง ที่เยอรมนีเป็นเวลาสามทุ่ม
เซิ่งเหยาเลิกผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง เอียงศีรษะมองเหลียงจิ้งหาวที่ยังคงหลับสนิท เธอนอนหงายตัวตรงเป๊ะอย่างมีระเบียบ ลมหายใจสม่ำเสมอ
เขาเอื้อมมือไปช่วยดึงผ้าห่มให้เธอ แล้วค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียงเงียบ ๆ เดินออกไปยังระเบียงเพื่อต่อสายโทรศัพท์ข้ามประเทศหาหวงปิ่งคุน
ผ่านไปสิบกว่าวินาที ปลายสายก็กดรับ
น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูตื่นเต้น ราวกับเฝ้ารอสายนี้มาเนิ่นนาน “พี่เหยา ในที่สุดพี่ก็ติดต่อผมมาเสียที ผมนึกว่าพี่ลืมผมไปหมดสิ้นแล้ว”
เซิ่งเหยาถาม “ไปเยอรมนีตั้งนานขนาดนี้ ความคืบหน้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
น้ำเสียงของหวงปิ่งคุนอ่อนลงทันควัน “พี่เหยา เพื่อนแซ่เมิ่งของพี่คนนั้นบ้าเรียนเข้าขั้นโรคจิตเลย”