เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ทะเยอทะยาน
“เรื่องยื่นขอเข้าเยี่ยมอู๋เจี้ยนหย่งจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
เซิ่งเหยาวางสายโทรศัพท์ แล้วเอ่ยถามหูฉู่เยว่
หูฉู่เยว่บอกว่า “จัดการเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เวลาเข้าเยี่ยมคือบ่ายสองถึงบ่ายสองโมงครึ่งของวันพรุ่งนี้ นานสุดแค่ครึ่งชั่วโมง”
เซิ่งเหยาพยักหน้า ก่อนจะสั่งคนขับรถให้แวะไปร้านอาหารตะวันตกตรงถนนหวยไห่ก่อน เค้กรูปมะม่วงที่เหลียงจิ้งหาวอยากกินมาจากร้านนั้น
หูฉู่เยว่เอ่ยแซว “นายนี่มันลูกกตัญญูตัวพ่ออันดับหนึ่งนับแต่สร้างประเทศมาเลยจริง ๆ แม่นายแค่เปรยปากว่าอยากกินเค้ก นายก็รีบแจ้นไปซื้อให้ทันที”
เซิ่งเหยา “...”
เหลียงจิ้งหาวได้เปรียบชะมัด ได้เป็นแม่เขาไปตั้งกี่รอบแล้ว
ทว่าปกติเธอแทบไม่เคยไหว้วานให้เขาทำอะไรเลย ครั้งนี้กลับออกปากให้ไปซื้อเค้กอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรื่องผิดปกติเช่นนี้ย่อมมีอะไรไม่ชอบมาพากล
คงไม่ใช่ว่าเห็นตำแหน่งของเขาผ่านระบบระบุพิกัดว่ากำลังกินข้าวอยู่ที่หมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่ง แล้วระแวงว่าเขาแอบมาหาผู้หญิงข้างนอก เลยจงใจทำแบบนี้เพื่อหยั่งเชิงหรอกนะ