เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 ตายเร็วขึ้น
เซิ่งเหยาตัดสายแล้วกลับเข้าห้องนอน กะว่าจะงีบต่ออีกสักหน่อย ตอนนี้เพิ่งจะตีห้าครึ่ง เวลายังเช้าอยู่ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์
ประตูห้องนอนเปิดออก เหลียงจิ้งหาวขยี้ตาเดินออกมา เห็นเซิ่งเหยาสวมกางเกงในตัวเดียวยืนอยู่ในห้องรับแขก “คุณหลอกฉัน คุณเพิ่งกลับมาใช่ไหม?”
เซิ่งเหยา “เธอยังมีหน้ามาถามอีก ฉันไม่ได้เพิ่งกลับมาเสียหน่อย ฉันเพิ่งตื่นต่างหาก ไม่เชื่อก็ลองไปคลำดูฝั่งที่ฉันนอนสิ ยังอุ่นอยู่เลย”
เหลียงจิ้งหาวเดินกลับเข้าห้องนอนไปจริง ๆ เธอคลำดูบนเตียง มันยังอุ่นอยู่จริง ๆ เธอจึงดึงผ้าปูที่นอนออก โยนลงตะกร้าผ้าใช้แล้ว แล้วไปหยิบผืนใหม่มาปูจนเรียบร้อย
เซิ่งเหยาเดินเข้ามาแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง หลับตาลง ในหัวพลันนึกถึงเรื่องพรรค์ 'ราตรีวสันต์สั้นยามตะวันสูง ตั้งแต่นั้นยอดราชันมิว่าราชการยามเช้า'