เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 จะตอบแทนคุณ
เพื่อไม่ให้ใครคนใดคนหนึ่งยึดไมค์คนเดียว ไมโครโฟนจึงหมุนเวียนกันไปทีละคน
พอถึงมือเหลียงจิ้งหาว เธอพูดว่า “ฉันร้องเพลงแล้วเอาชีวิตคนฟัง ไม่ขอไปทำร้ายใครดีกว่า”
ถานจงฉีไม่เชื่อ แม่บ้านสาวคนนี้พูดเสียงใสกังวาน น้ำเสียงนุ่มนวล เสียงแบบนี้ร้องเพลงต้องเพราะแน่ ๆ
เซิ่งเหยาก็ไม่เชื่อ “ร้องสักสองประโยคสิ ผมจะฟังว่ามันแย่แค่ไหน”
“ใช่สิ อย่าอายเลย” ถานจงฉีออกโรงยุยง
เหลียงจิ้งหาวคิดในใจ นี่เป็นพวกเขาอยากฟังเอง จะโทษเธอไม่ได้ เธอเลือกเพลง «ฤดูร้อนที่ลมพัดผ่าน»
เธอมองเนื้อเพลงในโทรศัพท์มือถือ ทำอย่างจริงจัง สีหน้าตั้งใจเป็นพิเศษ กลัวว่าจะร้องตามเนื้อเพลงไม่ทัน “ยังจำวันวาน ฤดูร้อนนั้นได้ไหม ในชั่วพริบตาที่สายลมพัดผ่าน ราวกับพัดทุกสิ่งให้พลิกคว่ำ…”
“แม่เจ้า ต่อมทอนซิลนี่ถูกหมักพะโล้มาหรือไง” ถานจงฉีร้องอุทาน “ที่แท้คนสวยก็เป็นนักร้องนักสร้างสรรค์ ไม่มีเทคนิค มีแต่อารมณ์ล้วน ๆ”