ตอนที่_334_ห้างรุ่ยเฟิงขึ้นป้ายหยั่งรากในต้าเฉียน

ตอนที่ 334: ห้างรุ่ยเฟิงขึ้นป้ายหยั่งรากในต้าเฉียน

ตลาดทิศประจิมแห่งเมืองหลวงต้าเฉียน ท้องฟ้าเพิ่งจะสลัวรางก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนเสียแล้ว

ร้านรวงริมถนนทยอยปลดแผ่นกระดานประตูลง เสียงตะโกนเรียกลูกค้าของลูกจ้างคลุกเคล้าไปกับเสียงฝีเท้าของคนหาบหาม จุดประกายไออุ่นแห่งชีวิตชีวาของเมืองหลวงทั้งเมืองให้สว่างไสวขึ้นมาอย่างแท้จริง

ตรงหัวมุมถนนที่เปลี่ยวที่สุดในตลาดทิศประจิม ห้างรุ่ยเฟิงที่ปิดร้านไปนานกว่าครึ่งปี วันนี้กลับปลดแผ่นกระดานประตูที่ฝุ่นจับเขรอะลงมาอย่างหาได้ยาก

จางเฉวียนยืนอยู่หน้าประตูร้าน ยื่นมือลูบแผ่นป้ายชื่อร้านอันใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยน ปลายนิ้วสัมผัสผ่านตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวคำว่า ‘ห้างรุ่ยเฟิง’ ซึ่งสีแดงยังไม่แห้งดี สีหน้าของเขาแฝงความรู้สึกอันซับซ้อนอยู่บ้าง

เขาเป็นเจ้าของร้านคนเก่าของห้างรุ่ยเฟิง ทำการค้าของชำเหนือใต้มานานถึงสามสิบปี เมื่อครึ่งปีก่อนเพราะไปล่วงเกินคนของสมาคมการค้าว่านเป่าเข้า จึงถูกตัดเส้นทางส่งสินค้า บีบให้ร้านค้าที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษต้องประคับประคองจนล้มละลายไปต่อหน้าต่อตา

เดิมทีเขาคิดว่าชาตินี้คงต้องอาศัยการขายทรัพย์สมบัติบรรพบุรุษประทังชีวิตไปวันๆ ไม่นึกเลยว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน จะมีคนมาหาถึงหน้าประตูบ้าน และเสนอราคาที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด เซ้งกิจการทั้งหมดของห้างรุ่ยเฟิงไป อีกทั้งยังจ้างให้เขาทำหน้าที่เป็นหลงจู๊เบื้องหน้าต่อไปด้วย

"หลงจู๊จาง ยืนเหม่ออะไรอยู่หน้าประตูล่ะครับ"