ตอนที่_311_เขตไร้ผู้คน

ตอนที่ 311: เขตไร้ผู้คน

เค้าโครงของด่านเหล็กค่อยๆ เลือนรางลงท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำบนเส้นขอบฟ้า ก่อนจะถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้นในที่สุด

ระยะทางการคุ้มกันสามร้อยลี้ สำหรับเรือบินพลังงานวิญญาณที่บินด้วยความเร็วเต็มพิกัดแล้ว ก็เป็นเพียงเวลาไม่กี่ชั่วยามเท่านั้น เมื่อทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่เบื้องล่างถูกแทนที่ด้วยผืนแผ่นดินแตกระแหงสีสนิมเหล็ก กองกำลังคุ้มกันสามสิบนายที่จ้าวเทียนสิงส่งมาก็หยุดฝีเท้าลงตรงเวลาพอดี

รองแม่ทัพผู้นำขบวนดึงบังเหียนหมาป่าวิญญาณขนสีขาวบริสุทธิ์ใต้ร่าง ยกมือส่งสัญญาณให้ทั้งขบวนหยุดเคลื่อนที่ เขาบังคับสัตว์ขี่ให้เข้าใกล้เรือบินที่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าหยาบกร้านที่กรำลมหนาวไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

"เจ้าสำนักสวี" รองแม่ทัพประสานหมัด แผ่นเกราะเสียดสีกันส่งเสียงโลหะทึบหนัก "ข้างหน้าคือดินแดนไร้เจ้าของตรงรอยต่อระหว่างแดนรกร้างหินดำกับแดนเหนือ คำสั่งทหารของซื่อจื่อเด็ดขาดดั่งขุนเขา ทหารม้าเกราะเหล็กของค่ายพิชิตเหนือไม่อาจข้ามเขตไปได้"

สวีชิงยืนอยู่ริมกราบเรือบิน ลมกรรโชกแรงพัดชายเสื้อคลุมสีเข้มของเขาสะบัดไปมา เขาพยักหน้าเล็กน้อยและคารวะตอบ "ลำบากพวกพี่น้องทุกท่านที่ฝ่าลมฝ่าหิมะมาส่งตลอดทาง ฝากบอกฉู่ซื่อจื่อด้วยว่า คำสัญญาของคุนหลุนจะทำให้ลุล่วงตามกำหนดอย่างแน่นอน"