ตอนที่_154_แดนชางเสวียน

ตอนที่ 154: แดนชางเสวียน

“อุ๊บ...”

สวีชิงคุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น ทันทีที่แตะพื้นดินก็โก่งคอคลื่นไส้แห้งๆ อยู่หลายที

ในกระเพาะปั่นป่วนตีลังกา แต่เขากลับอาเจียนอะไรไม่ออกเลย ในลำคอหลงเหลือเพียงความรู้สึกเปรี้ยวแสบฝาดเฝื่อนร้อนผ่าว

รอบข้างไม่ใช่ห้องโถงการเคลื่อนย้ายที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยี และไม่มีใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยของพวกจ้าวกั๋วต้งอีกแล้ว

กลิ่นคาวของดินผสมผสานกับไอเน่าเปื่อยของเศษใบไม้ผุพังโชยเข้ามารูจมูก

สวีชิงสะบัดศีรษะที่กำลังบวมตึง แล้วเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง

ที่นี่คือแดนรกร้างห่างไกลผู้คน

วัชพืชรกทึบสูงครึ่งตัวคน ต้นไม้ขึ้นคดเคี้ยวผิดรูปผิดร่าง มองไกลออกไปเห็นภูเขาดินโล้นเตียนไม่กี่ลูกรางๆ

ดวงอาทิตย์เหนือศีรษะแผดเผาแรงกล้า แดดส่องลงบนผิวหนังให้ความรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนเข็มทิ่มแทง