เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกจันทรา
ตอนที่ 138: ถล่มลดมิติ
เลเซอร์สายนั้นเร็วเกินไป
จอประสาทตายังไม่ทันได้ตอบสนอง ในอากาศก็หลงเหลือเพียงคลื่นความร้อนที่บิดเบี้ยวเป็นเส้นตรง
ผู้กวาดล้างที่เตรียมจะโฉบลงมาในระยะไกลยังไม่ทันได้รู้ตัว ร่างกายก็ชะงักค้างกลางอากาศ จากนั้นมันก็ถูกตัดขาดเป็นสองท่อนอย่างเรียบเนียน
รอยตัดไม่มีเลือดไหล บาดแผลถูกความร้อนสูงเผาไหม้กลายเป็นคาร์บอนในพริบตา
ซากศพสองท่อนร่วงกระแทกพื้นเสียงดังอึบ แตกกระจายกลายเป็นถ่านดำ
รอบด้านเงียบสงัดลงทันใด
ไม่ว่าจะเป็นทหารผ่านศึกที่เตรียมใจยอมสละชีวิต หรือทหารใหม่ที่เพิ่งพุ่งออกมาจากประตูเคลื่อนย้าย ต่างก็ถูกอานุภาพของการโจมตีนี้สะกดจนนิ่งอึ้ง
“ตาย... แค่นี้เนี่ยนะ?” หลงเซี่ยวมองดูซากศพที่ยังคงมีควันลอยกรุ่น ลำคอพลันแห้งผาก
เมื่อก่อนหากพวกเขาจะกำจัดไอ้ตัวพรรค์นี้สักตัว อย่างน้อยต้องใช้ปืนต่อสู้อากาศยานสองกระบอกระดมยิงตั้งครึ่งค่อนวัน แถมยังต้องระวังการดิ้นรนสู้ตายของมันอีก ตอนนี้แค่แสงวาบเดียว ก็จบแล้วหรือ?