กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตอนที่ 390 สี่ห้าเป็นยี่สิบ
“เถ้าแก่ ฉันอยากกินอีก”
ชิงชิวแลบลิ้นเล็ก ๆ เลียริมฝีปากพลางออดอ้อนเจียงหมิง
เนื้อวัวสองชิ้นนั้น แม้แต่ละชิ้นจะมีขนาดเท่าฝ่ามือ แต่ความบางของมันกลับบางจนแสงส่องผ่านได้
เรียกได้ว่ากินสองคำก็หมด
เพิ่งจะกระตุ้นความอยากอาหารขึ้นมา เนื้อขุยหนิวฉายเงาก็หมดเกลี้ยงเสียแล้ว
เจียงหมิงยิ้มอย่างจนใจพลางส่ายหน้า
“หมดแล้ว มีแค่นั้นแหละ”
เธออยากกิน ฉันเองก็อยากกินเหมือนกันนั่นแหละ!
เริ่มทำตั้งแต่ยังไม่หกโมงเช้า ทำต่อเนื่องจนเกือบเก้าโมงถึงจะเสร็จ ความเหนื่อยยากกว่าสามชั่วโมง เขากลับได้กินไปแค่สามชิ้น ความสุขที่ได้รับก็มีเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น