กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 243 - ท่องทะลวงความว่างเปล่า จีเสวียนผู้เมตตา
"ครืน ครืน ครืน"
ท่ามกลางความว่างเปล่า ลมกรดพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง เรือลำใหญ่ล่องลอยไปในความมืดมิดอย่างไร้จุดหมาย ดั่งแมลงชีปะขาวที่เคว้งคว้างอยู่ระหว่างฟ้าดิน
รอบด้านมีเสียงอันน่าสะพรึงกลัวดังแว่วมา นี่คือสุรเสียงแห่งการปะทะกันของมหาเต๋าในห้วงอวกาศอันว่างเปล่า
"เคร้ง เคร้ง"
ตัวเรือถูกพลังแห่งความว่างเปล่ากัดกร่อน ส่งเสียงเสียดแก้วหูดังก้อง แผ่นไม้แต่ละแผ่นถูกพัดหลุดลอยคว้างกลางเวหา เรือทั้งลำทำท่าราวกับจะแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ
"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่..."
"พวกเราเข้ามาอยู่ในสถานที่แบบไหนกันนี่"
เหล่าผู้ฝึกตนต่างตื่นตระหนกตกใจ บำเพ็ญเพียรมานานนับหมื่นปี พวกเขาไม่เคยพบเห็นสภาพการณ์เช่นนี้มาก่อนเลย