เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 - มัจฉาศักดิ์สิทธิ์วิญญาณสมุทร
บริเวณทางเดินของตัวอาคาร ซุนฮั่วว่างค่อยๆ ย่องออกมา
เขายืนพิงราวระเบียง มองดูน่านน้ำลึกลับแห่งนี้
ออกเดินทางมาได้นานกว่า 3 ปีแล้ว เรือใหญ่แล่นผ่านระยะทางหลายสิบล้านลี้ ทัศนียภาพของน่านน้ำแถบนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก
สภาพแวดล้อมไม่เลวร้ายเหมือนตอนออกเดินทางใหม่ๆ ผืนทะเลแปรเปลี่ยนจากสีดำกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม
เมื่อกวาดสายตามองไป พบดวงดาวหลากหลายสีสันกำลังหมุนวนอย่างช้าๆ สาดประกายแสงดาวอันงดงาม ละลานตา แต่ละดวงมีขนาดใหญ่โตมหาศาล ดั่งขุนเขาเทวะยุคโบราณที่ลอยคว้างอยู่กลางเวหา
ฟากฟ้าไกลโพ้นสว่างไสว ดวงดาวลอยต่ำลงมามาก มีดวงหนึ่งลอยเฉียดผ่านหลังคาเรือใหญ่ไปอย่างหวุดหวิด ดวงดาวนับสิบล้านดวงรวมตัวกันกลายเป็นห้วงทะเลดวงดารา ซ้ำยังมีวาฬโปร่งแสงเจ็ดสีแหวกว่ายอยู่กลางอากาศ
ชั่วขณะหนึ่ง ซุนฮั่วว่างถึงกับคิดว่าเรือใหญ่ไม่ได้ลอยอยู่บนผิวน้ำ หากแต่กำลังโลดแล่นอยู่ในห้วงอวกาศแห่งดวงดาว
"แปลกจริง มีบางอย่างไม่ถูกต้อง"
ซุนฮั่วว่างพึมพำกับตนเอง