เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 - อาณาเขตสูงสุด
บนหน้าผา ตู๋กูหยุนก้มมองดูสนามรบอันนองเลือดเบื้องล่าง ในใจไร้ซึ่งความสะเทือนอารมณ์ใดๆ
เขาเพียงกวาดสายตามองจีเสวียนแวบหนึ่ง คล้ายตั้งใจจะมองข้ามไป แล้วเบนสายตาไปยังจุดอื่น จนกระทั่งหยุดลงที่ร่างของอ๋าวเทียน
"มังกรแท้จริงตัวหนึ่ง ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ"
"เดิมทีนึกว่านอกจากยุคเซียนโบราณแล้ว จะมีเพียงตระกูลจีเท่านั้นที่มีซากศพของมังกรแท้จริงอยู่หนึ่งร่าง ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นมังกรแท้จริงที่ยังมีชีวิตอยู่"
"มาเป็นสัตว์เลี้ยงให้ตัวข้าผู้เป็นจักรพรรดิ ดีหรือไม่"
น้ำเสียงของตู๋กูหยุนหยิ่งยโสและไม่ใส่ใจ ทว่าในวาจานั้นกลับแฝงพลังกดดันที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าขัดขืน
เมื่อบรรลุถึงระดับเช่นเขา เพียงแค่การหายใจเข้าออกก็สามารถส่งผลกระทบต่อฟ้าดินได้แล้ว
"เจ้า"
อ๋าวเทียนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง จ้องมองชายชราผู้นั้นบนยอดเขาด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง