เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 216 - เชิญท่านผู้ยิ่งใหญ่ด้านใน
ณ ศาลากระบี่ ภายในห้องศิลาแห่งหนึ่ง
ตู๋กูหยุนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรอง ร่างกายสูงใหญ่ นั่งนิ่งไม่ไหวติง
ฟิ้ว
ยันต์ส่งสารแผ่นหนึ่งพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า เขายื่นมือออกไปคีบจับไว้
ครู่ต่อมา เขาก็คลี่รอยยิ้ม ขยับริมฝีปากที่แห้งผาก
"หึ เดิมทีเจ้ายังสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหลายร้อยปี แต่กลับรนหาที่ตายด้วยตนเองถึงหน้าประตู"
"ช่างเถิด อาศัยความช่วยเหลือจากโอสถอมตะ ข้าก็ฟื้นฟูกลับมาเกือบสมบูรณ์แล้ว ไม่ได้ลงมือมานานหลายหมื่นปี ไม่รังเกียจที่จะใช้เจ้า จีเสวียน มาเป็นเหยื่อสังเวยคนแรก"
ดวงตาของเขาว่างเปล่า มองไม่เห็นแสงสว่างแม้แต่น้อย ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบชวนสะพรึงกลัวออกมา
จากนั้น เขาขยับร่างอันชราภาพ ก้าวเดินออกไปด้านนอก