เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 149 - เพลิงจี้เมี่ย ความคิดหลุดพ้นเหนือวิถี
ภายในเหมืองโบราณ เสียงการเข่นฆ่าและเสียงกู่ร้องคำรามดังขึ้นไม่ขาดสาย
สมุนไพรวิเศษล้ำค่าและเศษซากอาวุธเต๋าเอกภพเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้น ผู้บำเพ็ญเพียรจากสำนักใหญ่ต่างแย่งชิงกันจนเลือดตกยางออก
คลื่นพลังจากการปะทะของศาสตราวุธและอุปกรณ์เวทอบอวลไปทั่วฟ้าดิน ทุกวินาทีมีผู้บำเพ็ญเพียรต้องจบชีวิตลงนับไม่ถ้วน
ยามนี้ส่วนลึกของเหมืองโบราณเป็นไปตามที่ค้างคาวมารกล่าวไว้ ได้กลายสภาพเป็นผืนดินสีเลือดที่มอดไหม้ไปเสียแล้ว
จีเสวียนก้าวเดินอย่างแช่มช้าไปบนผืนดินที่มอดไหม้ ทุกย่างก้าวก่อกำเนิดดอกบัวผุดรองรับ
รอบกายในระยะสิบจั้งเงียบสงบและบริสุทธิ์หมดจดยิ่งนัก คล้ายการเข่นฆ่าทั้งหมดภายนอกไม่อาจรบกวนเขาได้เลย
"ฆ่า"
กลางความว่างเปล่า ชายฉกรรจ์ร่างกำยำผู้หนึ่งก้าวเท้าพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน ทั่วร่างชุ่มโชกไปด้วยเลือด ด้านหลังมีวงแหวนเทพปรากฏขึ้นสามวง ถือมีดดาบพุ่งเข้าฟาดฟันใส่จีเสวียน
คมมีดสีขาวถูกย้อมจนกลายเป็นสีเลือด ชายฉกรรจ์ถูกสนามพลังลึกลับภายในเหมืองโบราณครอบงำจนดวงตาแดงก่ำ บ้าคลั่งด้วยจิตเข่นฆ่า