เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 - สังหารเซิ่งจื่ออินหยาง
จีปั๋วต้วนยืนนิ่งอยู่หน้าตำหนักใหญ่ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บ เงาทมิฬแห่งความตายแผ่เข้าปกคลุมร่างของเขาดั่งเมฆหมอกมืดครึ้ม
"ฐานะของข้าถูกเปิดโปงเช่นนี้แล้วหรือ คราวนี้แย่แน่แล้ว"
เขาจ้องมองจีเสวียนด้วยความหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ ยืนตัวสั่นงันงกจนไม่รู้ว่าจะต้องรับมือเช่นไร
เรื่องที่จีเสวียนใช้มือเปล่าต้านทานอาวุธเต๋าเอกภพได้แพร่สะพัดไปทั่วตระกูลจีนานแล้ว ไม่มีผู้ใดไม่เกรงกลัวเขา
แม้ว่าเขาจะคิดกำจัดจีเสวียนให้ดับดิ้นไปเสีย แต่ก็ต้องอาศัยรากฐานอำนาจของตระกูลจีเข้าช่วย
ยามนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงบันไดร้อยขั้น ระยะทางไม่ถึงหนึ่งร้อยจั้ง
ด้วยระดับการบำเพ็ญของผู้ข้ามพ้นขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ ระยะทางแค่นี้สามารถข้ามผ่านได้ในพริบตาเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยอดยุทธ์ระดับสูงอย่างพวกเขาเลย
"คงทำได้เพียงอัญเชิญโองการแห่งมหาจักรพรรดิของบรรพชนโบราณออกมาแล้ว"
จีปั๋วต้วนล้วงม้วนคัมภีร์โบราณออกมาจากแขนเสื้อ ตัวม้วนพันด้วยเส้นไหมหนอนไหมเทพยดา กลิ่นอายแห่งมหาจักรพรรดิสายแล้วสายเล่าแผ่ออกมาบางเบา