เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122 - หนึ่งห้วงคิดบุปผาบานสะพรั่ง
ภายในตำหนักควบคุมอสูร บุรุษชุดคลุมทมิฬจ้องมองตรงไปยังทิศทางของประตูสำนัก สีหน้าเคร่งขรึม ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
"ไม่ผิดแน่ มีวิชาเชิงมิติที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ ย่อมต้องเป็นคนผู้นั้นที่อยู่ริมทะเลเทพไร้กำหนดอย่างแน่นอน"
"ส่วนเรื่องที่ว่าเคยประมือกับมหาจักรพรรดิหรือไม่นั้น เวลานี้ยังไม่อาจตัดสินได้"
เขาหันกลับไปมองสัตว์เทวะโฮ่วในบ่อโลหิต
สัตว์อสูรตนนี้ถูกขุดขึ้นมาจากสุสานโบราณแห่งหนึ่ง เมื่อนำเคล็ดวิชาลึกลับมาหลอม จึงสามารถฟื้นคืนพลังชีวิตขึ้นมาได้
แม้ว่าจะไม่รุ่งโรจน์เท่าในอดีต แต่อำนาจศักดิ์สิทธิ์ยังคงอยู่
"น่าเสียดาย หากไม่มีศิลาบูชายัญเต๋าหยิน ก็ไม่สามารถนำไปเป็นเครื่องบรรณาการมอบให้ท่านผู้ยิ่งใหญ่ในเหมืองโบราณได้แล้ว"
บุรุษชุดคลุมทมิฬหยิบป้ายคำสั่งประจำสำนักออกมา ถ่ายทอดพลังศักดิ์สิทธิ์เข้าไปเพื่อกระตุ้น
"ศิษย์สำนักดินแดนศักดิ์สิทธิ์สัตว์อสูรทั้งหมด จงมารวมตัวกัน"