เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118 - จากไป
บนแผ่นกระดานเรืออันผุพัง ซุนฮั่วว่างและอ๋าวเทียนค่อยๆ ได้สติฟื้นขึ้นมา
"โอ๊ย เจ็บศีรษะจะตายอยู่แล้ว"
อ๋าวเทียนกุมหน้าผาก ดวงตาปรือปรอย ภายในหัวมีเสียงวิ้งๆ ดังสะท้อนไม่หยุด
"จริงสิ เจ้าเสี่ยวโต้วผู้นั้น"
ในความทรงจำก่อนที่จะหมดสติไป ยามที่พายุแห่งความว่างเปล่าซัดกระหน่ำเข้ามา เจ้าหนุ่มร่างผอมโซผู้นั้นได้ผลักมันออกไปด้านข้าง แล้วควบคุมเรือเหาะเข้าต้านทานกระแสความว่างเปล่าแปรปรวนไว้เพียงลำพัง
มันเบิกตากว้างขึ้นทันที หันมองไปยังหัวเรือ
ภายในอุโมงค์มิติอันมืดสลัว ลูกแก้วแสงขนาดหนึ่งจั้งลอยเด่นอยู่ตรงนั้น ไอแห่งการสรรค์สร้างไหลเวียนพวยพุ่ง
ภายในนั้นปรากฏเงาร่างของมนุษย์ที่ผอมโซสายหนึ่งขึ้นมาอย่างเลือนราง
จีเสวียนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางแอ่งโลหิต มือข้างหนึ่งประคองขอบเขตแดนสรรค์สร้างฟ้าไว้ อีกมือหนึ่งกำลังวิเคราะห์พื้นที่มิติที่แตกสลายรอบด้าน