เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 112 - ออกเดินทาง
ภายในตำหนักจักรพรรดิแห่งเมืองเซียน จีเสวียนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรอง ตั้งใจบำเพ็ญเพียร
เบื้องหลังของเขา ภาพเจตจำนงเซียนเหินแผ่ประกายแสงสีรุ้งอันเลือนราง ไอแห่งวิถีเซียนแผ่ซ่านตลบอบอวล
นับจากการเดินทางไปยังมณฑลว่านเยา เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปเกือบสามเดือนแล้ว
ในช่วงเวลานี้ จีเสวียนได้ยกระดับการบำเพ็ญขึ้นสู่ขอบเขตมหาศักดิ์สิทธิ์ขั้นหก และได้หลอมรวมพลังแห่งความโกลาหลส่วนหนึ่งในเมล็ดบัวความโกลาหลสำเร็จ
เขาลืมตาทั้งสองข้างขึ้น ชูมือขวาออกไปอย่างแช่มช้า
ฟู่
ลำแสงแห่งความโกลาหลยาวหนึ่งฉื่อปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว เลือนรางสลัว ไอนึกแห่งมหาเต๋าไหลเวียน คล้ายสามารถบดขยี้ทำลายล้างได้ทุกสรรพสิ่ง
"เมล็ดบัวความโกลาหลนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงกับทำให้ร่องรอยเต๋าความโกลาหลผลัดเปลี่ยนพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น" จีเสวียนมองดูผลลัพธ์จากการบำเพ็ญตลอดหลายเดือน รู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก