เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 - สยบ
เหนือผืนน้ำเลือดที่ถูกไอยมโลกแผ่ปกคลุม ซุนฮั่ววั่งและจีเสวียนสบตากันด้วยสายตาเย็นชา
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร" แววตาของซุนฮั่ววั่งแฝงไปด้วยโทสะ รู้สึกขัดเคืองใจต่อการกระทำของจีเสวียนเป็นอย่างยิ่ง
ขนสีน้ำตาลแดงทั่วร่างของเขาพลิ้วไหวตามสายลม ลุกโชนดุจกองเพลิง
"เปิ่นจั้วเพียงแค่มานำเอาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของข้ากลับไปเท่านั้น"
จีเสวียนยกยิ้มที่มุมปาก ยกมือขวาขึ้นเบาๆ รับเอาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ไท่อินเข้ามา
ประกายเพลิงที่สูงหลายจั้งพลันหดเล็กลงเหลือเพียงขนาดเท่าฝ่ามือในชั่วพริบตา ลอยนิ่งอยู่อย่างเงียบสงบบนฝ่ามือของจีเสวียน ไอปราณสีม่วงไหลเวียน แสงศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจาย
"ผายลม ประกายเพลิงนี้เห็นชัดๆ ว่าข้าเฒ่าซุนเป็นคนเห็นก่อน" ซุนฮั่ววั่งตวาดเสียงเข้มเพื่อแสดงความไม่พอใจ
"ฮ่าๆ เจ้าลิงเกเรช่างไร้เหตุผลสิ้นดี สำหรับสมบัติล้ำค่าแต่โบราณมาล้วนเป็นของผู้มีความสามารถ"
"หากเจ้าไม่ยอมรับ ก็จงเอาชนะข้าให้ได้ แล้วมันจะตกเป็นของเจ้าโดยชอบธรรม" จีเสวียนหัวเราะเบาๆ