เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 - พนันศิลา
เมื่อควันไฟจางหายไป จีเสวียนยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิมด้วยความสงบเยือกเย็น
กลิ่นอายระดับเอกภพค่อยๆ เลือนหายไป ร่างของลวี่เหมิงก็อันตรธานหายไปจากจุดเดิมแล้วเช่นกัน
"ถึงกับปล่อยให้เจ้าเด็กนั่นหนีไปได้" อ๋าวเทียนรู้สึกเจ็บใจยิ่งนัก
ผู้สืบทอดแห่งภูเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นคอยจ้องจะเล่นงานเขาตั้งแต่แรก ทำให้เขาหงุดหงิดใจเป็นอย่างยิ่ง
"ไม่เป็นไร แค่ระดับผู้ศักดิ์สิทธิ์ตัวเล็กๆ เท่านั้น"
"ภูเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ วันหน้าข้าจะไปเยือนด้วยตนเอง" จีเสวียนกล่าวอย่างเรียบเฉย
จีเสวียนสะบัดมือใหญ่ พลังแห่งการสรรค์สร้างเจ็ดสีแผ่กระจายออกไป เหลาสุราที่พังทลายพลันฟื้นคืนสภาพเดิมในพริบตา ไม่ต่างจากก่อนถูกทำลายแม้แต่น้อย
อู๋เมี่ยวที่อยู่ด้านข้างตกตะลึงกับกลเม็ดเด็ดพรายของจีเสวียนเป็นอย่างยิ่ง
แม้แต่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เต๋าเอกะ ก็ยังไม่มีวิชาฟื้นฟูอันลี้ลับพิสดารเช่นนี้