เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 73 - หนึ่งฝ่ามือตบสังหารบรรพชนระดับข้ามภัยพิบัติ
สายฟ้าคำรามกึกก้อง อานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวกดทับลงมา พระราชวังอันโอ่อ่าสั่นสะเทือนไหวระริก
เจ้าอ๋องโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟ คนผู้นี้ถึงกับกล้าบุกรุกเข้ามาในเขตพระราชฐาน
เหล่าขุนนางก้าวตามเจ้าอ๋องเดินออกมานอกตำหนัก
เหนือนภากาศ จีเสวียนยืนตระหง่านอยู่เพียงลำพัง ร่างกายตั้งตรง กลิ่นอายแห่งจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจาย
ข้างกายของเขามีชายหนุ่มชุดดำยืนเคียงคู่ คิ้วตาคมคาย รูปโฉมสง่างามองอาจ
"เจ้าช่างใจกล้านัก"
"สังหารผู้ฝึกตนแคว้นเจ้าไปมากมาย ซ้ำยังกล้าบุกเข้ามาในวังหลวงแคว้นเจ้าเพียงลำพัง ไม่กลัวตายจริงๆ หรือ" เจ้าอ๋องแผ่บารมีน่าเกรงขาม ตวาดลั่น
ทว่าจีเสวียนกลับไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย กลับส่งยิ้มจับจ้องไปยังเจ้าเหอที่ไหล่ทั้งสองข้างสั่นเทาอยู่ด้านข้าง
"อ้าว จะปัสสาวะราดอีกแล้วหรือ"