กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 202 องค์รัชทายาทสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว
น้ำเสียงอันเย็นเยียบขององค์รัชทายาท ดุจดั่งน้ำเย็นถังหนึ่งที่ราดรดลงบนหัวใจของเถาเยา
นางเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน มองดูองค์รัชทายาทด้วยดวงตาที่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าที่เดิมทีบวมแดงอยู่เล็กน้อยแล้วนั้น บัดนี้ยิ่งเพิ่มความน่าสงสารน่าเวทนาขึ้นอีกหลายส่วน
“ฝ่าพระบาท... เถาเยาไม่ได้ตั้งใจเพคะ เถาเยาเพียงอยากแบ่งเบาความกังวลให้ฝ่าพระบาทมากเกินไปเท่านั้น! เจาจาวผู้นั้นรังแกคนเกินไปแล้ว นาง...”
“พอได้แล้ว” องค์รัชทายาทเอ่ยตัดบทคำพูดของนางด้วยความรำคาญใจ
เขาเยื้องย่างจากหลังโต๊ะหนังสือมาตรงหน้าเถาเยา ก้มมองสิ่งที่เรียกว่าคู่หมั้นผู้นี้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นจากที่สูง
ในแววตาไร้ซึ่งความเวทนาสงสารแม้แต่น้อยนิด มีเพียงการจับจ้องตรวจสอบและการประเมินค่าเท่านั้น
“ที่ตำหนักนี้ต้องการ คือหมากตัวหนึ่งที่สามารถใช้งานเพื่อข้าได้ มิใช่ตัวโง่งมที่เอาแต่ร่ำไห้กระซิกกระซี้ ก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ว”
วาจานี้กล่าวได้ไม่เกรงอกเกรงใจอย่างยิ่ง แทบจะฉีกหน้าของเถาเยาลงมาเหยียบย่ำบนพื้นเลยทีเดียว
ทั่วร่างของเถาเยาแข็งค้าง กัดริมฝีปากล่างไว้แน่น หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศหมุนวนอยู่ในเบ้าตา ทว่าไม่กล้าปล่อยให้รินไหลลงมาอีก