ตอนที่ 200 เหลือเชื่อยิ่งนัก

ตอนที่ 200 เหลือเชื่อยิ่งนัก

นางไม่ได้กลิ่นที่หอมหวลเพียงนี้มาเนิ่นนานเหลือเกินแล้ว

ในโลกของนาง มีเพียงกลิ่นคาวของดินโคลน และกลิ่นสนิมเหล็กอันเย็นเยียบของโลหะเท่านั้น

……รวมทั้งกลิ่นเปรี้ยวแปลกประหลาดจากกับข้าวที่มารดาทำ

นางกลืนน้ำลายลงคอ ท้องดวงน้อย ๆ ส่งเสียงร้อง “โครก” ออกมาอย่างไม่รักดี

จาวจาวมองท่าทางดื้อรั้นของนางที่อยากกินแต่ก็ไม่กล้าหันกลับมา จึงอดขำไม่ได้

นางมิได้ก้าวเข้าไปใกล้อีก เพียงวางขนมกรอบไส้ปูที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันในมือไว้บนม้านั่งหินสะอาดตัวหนึ่งด้านข้าง จากนั้นก็ถอยหลังไปหลายก้าว รักษาระยะห่างอันปลอดภัยไว้

“หากไม่กินจะชื้นเอานะ ถึงตอนนั้นก็ไม่อร่อยแล้ว”

น้ำเสียงของจาวจาวอ่อนโยนยิ่งนัก ดั่งสายลมในวสันตฤดูที่พัดผ่านผิวน้ำทะเลสาบ ปราศจากแรงกดดันแม้เพียงเสี้ยว

เด็กหญิงตัวน้อยยืนลังเลอยู่นาน ณ ที่เดิม