ตอนที่ 147 ปากแข็ง

ตอนที่ 147 ปากแข็ง

องค์รัชทายาทคร้านจะเอ่ยคำพูดเกินจำเป็นกับเถาเยาแม้แต่ครึ่งประโยค เขาเพียงทอดสายตาเย็นเยียบไปหยุดอยู่บนร่างของซูไป๋

สายตานั้นประหนึ่งกำลังมองสุนัขที่ไม่เชื่อฟังตัวหนึ่ง

“ซูไป๋” เขาเอ่ยปากอย่างเย็นชา สุรเสียงปราศจากไออุ่นแม้เพียงเสี้ยว “เจ้าช่างไม่เชื่อฟังเอาเสียจริง ๆ”

“ข้ามีเมตตารับเลี้ยงเจ้าไว้ในตำหนักบูรพา ให้เจ้ามีกินมีใช้ แต่เจ้ากลับ... ไม่รู้ธรรมเนียมถึงเพียงนี้”

สุรเสียงของเขาแผ่วเบายิ่งนัก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันชวนให้ขนหัวลุก

ซูไป๋กระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาสายหนึ่ง

มีเมตตารับเลี้ยงหรือ

คือการเลี้ยงดูเขาเยี่ยงสุนัขตัวหนึ่ง ทุบตีด่าทอเหยียดหยามได้ตามอำเภอใจเสียมากกว่า

เดิมทีเขาคิดจะเอ่ยปากโต้แย้งสักสองสามคำ ทว่าเมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับกลืนลงคอไปเสีย