ตอนที่ 137 ความหวัง

ตอนที่ 137 ความหวัง

“เป็นอย่างไร ไม่มีของที่เจ้าชอบกินหรือ” จาวจาวเอ่ยถาม

ซูไป๋ส่ายหน้า

“แพงเกินไป” เขาเอ่ยอย่างกระชับรวบรัด

จาวจาวถูกท่าทางเช่นนี้ของเขาทำให้ขบขัน

“แพงอันใดกัน เงินมีไว้ให้ใช้อยู่แล้ว” นางหยิบคู่ตะเกียบขึ้นมา คีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชิ้นหนึ่งให้เขา “ลองชิมนี่ดูสิ เมนูขึ้นชื่อของร้านพวกเขา อร่อยยิ่งนักเชียวล่ะ~”

ซูไป๋มองดูซี่โครงชิ้นนั้นในชามที่มีสีสันเย้ายวนใจพร้อมกับแผ่กลิ่นหอมเปรี้ยวหวานออกมา ลูกกระเดือกพลันขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่ได้กินข้าวดี ๆ ที่พอดูได้สักมื้อมานานแสนนานแล้ว

ยามอยู่ในตำหนักบูรพา สิ่งที่เขากินล้วนเป็นข้าวบูดที่เย็นชืดอันเหลือทิ้งจากผู้อื่น

บางครากระทั่งข้าวบูดก็ยังไม่มีให้กิน