กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 125 บางทีนักพรตอาจจะมองพลาดไปแล้ว
“เรียกร้องความเป็นธรรมรึ” เฮ่ออวี้ชวนแค่นเสียงเย็น แววตาประกายแสงเย็นเยียบแวบหนึ่ง “ลูกชายมันนำทัพรุกรานอาณาเขตข้า ตายในสนามรบ ก็สมควรแล้ว! ยังคิดจะมาเรียกร้องความเป็นธรรมที่แคว้นเฟิงของข้าอีกรึ พวกมันคู่ควรด้วยหรือ”
“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ” อัครมหาเสนาบดีรีบเกลี้ยกล่อม “แม้คำพูดจะเป็นเช่นนั้น ทว่าอย่างไรเสียหลานอู๋หยาก็เป็นองค์ชายที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดของแคว้นหลาน การที่เขามาตายในอาณาเขตของเราอย่างคลุมเครือเช่นนี้ ทางฝั่งแคว้นหลานย่อมไม่มีทางยอมเลิกราง่าย ๆ แน่”
“ต่อให้พวกเรากวาดล้างกองกำลังตกค้างจนสิ้นซาก ไม่มีผู้ใดส่งข่าวลับ ทว่าองค์ชายหายตัวไปหนึ่งคน พวกเขาย่อมไม่มีทางไม่สืบหา หากสืบพบร่องรอยแม้เพียงเล็กน้อย นี่ก็จะเป็นข้ออ้างที่ดีที่สุดในการเคลื่อนทัพของพวกเขา”
หัวหน้าขันทีฝ่ายในก็เอ่ยสนับสนุนตาม “จริงแท้พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง ยามนี้คลังสมบัติแคว้นของต้าเฟิงเราว่างเปล่า กำลังทหารไม่เพียงพอ มิสมควรก่อสงครามขึ้นอีกจริง ๆ”
“หากแคว้นหลานฉวยเรื่องขยายความ รวมกำลังกับแคว้นจ้าวเปิดศึกพร้อมกัน พวกเรา... เกรงว่าจะยากจะต้านทานไหวขอรับ”
ไม่กี่เดือนมานี้ เพื่อรับมือศึกสงครามที่ชายแดนเหนือ ราชสำนักได้ผลาญเงินทองและเสบียงอาหารไปเป็นจำนวนมหาศาลแล้ว
แคว้นเฟิงในยามนี้ เปรียบประดุจลูกโป่งที่ถูกเจาะจนแตก ภายนอกแข็งแกร่งแต่ภายในว่างเปล่า เป็นเพียงเสือกระดาษตัวหนึ่งเท่านั้น
หากเกิดการสู้รบขึ้นมาอีกครั้ง ผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมมิอาจคาดคิดได้เลย