ตอนที่ 117 คุ้มค่าหรือไม่

ตอนที่ 117 คุ้มค่าหรือไม่

เขาหันศีรษะกลับไป เห็นเฮ่อหลินเยวียนเลิกคิ้วให้ตน พลางขยับรูปปากเป็นคำว่า “ถือว่าเจ้าโชคดี”

เฮ่อกุยหลานถึงเพิ่งได้สติ ย่อมต้องเป็นเฮ่อหลินเยวียนบอกนางอย่างแน่นอน

แม้จะยังรู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง ทว่าเมื่อมองดูเงาร่างเล็ก ๆ ภายในรถม้าคันนั้น และขนมกรอบไส้ปูในอ้อมอกตน ในใจเขากลับรู้สึกหวานล้ำขึ้นมาอีกครา

จาวจาวนาง...มิได้โกรธเคืองเขาถึงเพียงนั้นแล้วใช่หรือไม่

นับตั้งแต่ “เหตุการณ์ขนมกรอบไส้ปู” เป็นต้นมา บรรยากาศระหว่างจาวจาวกับเฮ่อกุยหลาน ในที่สุดก็ไม่ตึงเครียดแข็งทื่อถึงเพียงนั้นอีก

แม้จาวจาวจะยังคงไม่นับว่าสนิทสนมกับเขานัก แต่อย่างน้อย นางก็ไม่มองเขาเป็นอากาศธาตุอีก ทั้งยังเอ่ยปากสนทนากับเขาบ้างเป็นครั้งคราว

ความก้าวหน้าเพียงเล็กน้อยนี้ ก็ทำให้เฮ่อกุยหลานตื่นเต้นยินดียิ่งนัก และเปี่ยมล้นไปด้วยกำลังใจ

ตลอดเส้นทางกลับเมืองหลวง เขาได้แปลงกายเป็นผู้ป้อนอาหารประจำตัวและผู้อธิบายความของจาวจาวอย่างสมบูรณ์ ปฏิบัติตามแนวทาง “กู้ชาติด้วยเส้นทางอ้อม” จนถึงที่สุด

ส่วนอีกคนหนึ่งในขบวนทัพ ภายใต้การดูแลเอาใจใส่อย่างพิถีพิถันนี้ ร่างกายก็ดีวันดีคืนขึ้นมาเช่นกัน