กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 104 หัวใจดุจเถ้าถ่าน
โหวผิงหนานเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน จ้องมองบุตรชายด้วยความโกรธเกรี้ยว “หุบปาก! ต่อให้นางไม่ดีอย่างไร ก็ยังรู้จักยอมรับผิดและกลับตัวกลับใจ! แล้วเจ้าเล่า? เอาแต่ยืนดูอยู่เฉย ๆ ทั้งวัน แทบอยากจะรอดูเรื่องน่าขบขันของบิดาเจ้าเช่นข้า! ข้าเลี้ยงดูเจ้าจนเติบใหญ่เพียงนี้ เพื่อให้เจ้ามาเยาะเย้ยถากถางในยามที่จวนโหวตกอยู่ในวิกฤตเช่นนั้นหรือ? เจ้ายังมีมโนธรรมหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่!”
ไออุ่นสายสุดท้ายในแววตาของเซิ่งไหวซวี่มลายหายไปจนสิ้น
เขายิ้มเยาะอย่างประชดประชัน ในดวงตาไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้เพียงครึ่งส่วน
“มโนธรรมหรือ? ท่านพ่อ วันนี้เถาเยาเกือบทำลายจวนโหวผิงหนานจนวอดวายทั้งจวนเป็นความจริง บัดนี้ได้ฆ่าคนตายแล้ว……นี่ก็เป็นความจริงเช่นกัน”
“ท่านคิดจะทำอย่างไรต่อไป? ส่งเถาเยาไปยังศาลต้าหลี่ หรือจะทำลายศพทำลายหลักฐานเพื่อเถาเยา?”
“หากเป็นอย่างหลัง……ท่านพ่อ แล้วมโนธรรมของท่านเล่าไปอยู่ที่ใดเสีย?”
กล่าวจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อหันหลังเดินจากไป ไม่แม้แต่จะเหลือบมองสองบิดาและบุตรีที่กอดกันอยู่บนพื้นอีกเลย
โหวผิงหนานถูกสายตาสุดท้ายของบุตรชายทิ่มแทงจนปวดแปลบในใจ อ้าปากค้างไว้ ท้ายที่สุดก็มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก
แม้ภายนอกสองพ่อลูกจะมิได้โต้เถียงกันอีก ทว่ารอยร้าวนั้นกลับลึกซึ้งยิ่งนัก ยากจะสมานคืนได้ดังเดิม