เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จวนอัครเสนาบดี
“หม่อมฉันและบ่าวถวายบังคมองค์รัชทายาท!” เผยซื่อกับบ่าวหลายคนต่างคุกเข่าคารวะ
เซียวโม่เฉิงยกมือขึ้นประคองเผยซื่อเล็กน้อย “ฮูหยินอัครเสนาบดีไม่ต้องมากพิธี!”
ควรจะเริ่มเอ่ยอย่างไรดี?
หลังจากเซียวโม่เฉิงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ค่อย ๆ เอ่ยว่า “เปิ่นกงได้ยินมาว่า... เหยาเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บจากการพลัดตกในโรงน้ำชาเมื่อหลายวันก่อน ไม่รู้ว่าตอนนี้อาการฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เผยซื่อก็ก้มหน้าซับน้ำตา เอ่ยด้วยเสียงสะอื้นว่า “หม่อมฉันขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงห่วงใยเหยาเอ๋อร์ เหยาเอ๋อร์นางเก็บตัวอยู่แต่ในห้องมาหลายวันแล้ว...”
ยังไม่ทันพูดจบ ประตูห้องหอของเจียงอวิ๋นเหยาก็ถูกเปิดออกอย่างรุนแรง
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนหันไปมองทางประตูโดยไม่รู้ตัว...