กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังตื่นจากงีบกลางวัน เจียงรั่วก็พาตงเสวี่ยกับแม่นมหลิ่วเดินเล่นอยู่ในจวนอ๋องอัน
เก๋งแท่นหอศาลา ระเบียงทางเดิน สะพาน และเก๋งริมน้ำ......
จวนอ๋องอันแห่งนี้ช่างสร้างได้หรูหราไร้มนุษยธรรมเสียจริง!
เซียวเฉิงจิ่นสมกับเป็นโอรสองค์เล็กที่อดีตจักรพรรดิทรงโปรดปรานที่สุด
แม้แต่นางซึ่งเป็นคนนอกยังอดอิจฉาริษยาไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหล่าหมาป่าและเสือร้ายในพระราชวัง
เจียงรั่วนั่งยอง ๆ อยู่บนขั้นบันไดข้างเก๋งริมน้ำ มองผิวน้ำที่สายลมพัดผ่านจนเกิดระลอกคลื่น พลางเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา
ในน้ำนี้น่าจะมีปลาอยู่กระมัง!
“ตงเสวี่ย ไปเอาขนมมาสักจาน”
“อ้อ จริงสิ ให้เจ้าคนตัวใหญ่โง่ทึ่มที่ยิ้มได้สดใสที่สุด เอาถังใบใหญ่มาตักปลาด้วย”
“เจ้าค่ะ พระชายา”