กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ราตรีโรยตัวลง
ทั้งจวนอ๋องอันตกอยู่ในความเงียบสงัด
“คุณหนู ท่านอย่าไปห้องของท่านอ๋องเลย อาศัยช่วงที่ราตรีมืดมิดลมแรง พวกเรารีบหนีกันเถิด!” ตงเสวี่ยและแม่นมหลิ่วต่างสะพายห่อผ้าคนละสามห่อ มองเจียงรั่วด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง
เจียงรั่วที่เพิ่งล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ “......”
อาศัยช่วงที่ราตรีมืดมิดลมแรง...หนีไปอย่างนั้นหรือ?
นางคิดจะออกจากนครหลวงก็จริง แต่ต้องจากไปอย่างเปิดเผยและสง่าผ่าเผยจึงจะได้!
“ตงเสวี่ย จวนอ๋องอันแห่งนี้ไม่ใช่ตระกูลธรรมดา องครักษ์เงาที่ซ่อนอยู่ในความมืดควบคุมทุกความเคลื่อนไหวของทั้งจวนอ๋องอัน เจ้าว่า พวกเราจะหนีรอดไปได้หรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตงเสวี่ยก็แทบจะร้องไห้ออกมา
พวกนางถูกกักขังไว้หรือไม่?