0107

⬢⬢⬢

ตอนที่ 107 มดพยายามเขย่าต้นไม้! โต้วเสี่ยวเสวียนชาไปทั้งตัว!

“ไม่……อย่า……”

“ขอ……ขอโทษเซี่ยจื่อ ฉันผิดไปแล้ว ฉัน……ฉันไม่กล้าอีกแล้ว ได้โปรด……ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย……”

“ฉัน……ฉันจะไม่ตอแซซูจิ้นอีกแล้ว……แ……แล้วฉันจะออกจากจิงไห่ทันที ได้……ได้ไหม?”

ในวินาทีนี้ โต้วเสี่ยวเสวียนในที่สุดก็รู้จักคำว่ากลัว เซี่ยจื่อราวกับภูเขาสูงตระหง่าน ส่วนเธอก็เป็นเพียงละอองฝุ่น

เมื่อเผชิญหน้ากับเซี่ยจื่อ แค่หายใจเธอก็รู้สึกกดดันอย่างยิ่ง หลักการที่ว่ามดจะพยายามเขย่าต้นไม้เธอเองก็เข้าใจดี เซี่ยจื่อในสภาวะคลุ้มคลั่งแบบนี้ เกรงว่าถ้าเธอมาสักสิบคนก็คงต้องจบชีวิตอยู่ตรงนี้!