กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ละอองฝุ่น
ตอนที่ 17 ไม้จมหยิน
พลอยได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดีเซลกระหึ่มลั่น หลี่ฝูหลงก็อดทอดถอนใจไม่ได้ พลังของเทคโนโลยีมันช่างทรงพลังจริงๆ
ไม่แปลกใจเลยที่คนงมศพจะเหลือน้อยลงทุกที เลือดเนื้อของมนุษย์จะไปสู้เครื่องจักรกลอุตสาหกรรมได้ยังไง
“ถ้าสูบน้ำในแม่น้ำเหลืองให้แห้งได้ ก็คงไม่มีคนจมน้ำตายเยอะขนาดนี้หรอก”
“ลุงหลี่คะ ถ้าทำแบบนั้นน่าจะมีคนตายมากกว่าเดิมอีกค่ะ”
จ้าวอวี่ซือที่ยืนอยู่ข้างๆ อดโพล่งขึ้นมาไม่ได้
กลิ่นสาบศพที่ปนมากับกลิ่นยาสูบมันชวนเหม็นคลื่นไส้อยู่บ้างจริงๆ
แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจคนงมศพมากมายอะไรขนาดนั้น
อาจเป็นเพราะชายชราคนนี้ ดูธรรมดาแถมยังดูโดดเดี่ยวเหลือเกิน
หรืออาจเป็นเพราะตกที่นั่งลำบากเหมือนกัน หากวันไหนมีคนเห็นเกล็ดบนตัวเธอเข้า ก็คงโดนรังเกียจไม่ต่างกันหรอก