ตอนที่ 9 นอนลง อ้าปาก

ตอนที่ 9 นอนลง อ้าปาก

เท้าแตะพื้น เดินตัวตรงได้แล้ว

ความรู้สึกนี้ดีจริง ๆ

ถึงจะไม่ใช่เดิน แต่เป็นกระโดดก็เถอะ

แต่อย่างน้อยก็ดูเหมือนคนมากขึ้นแล้ว

ถ้าไม่สนสีผิวของเขานะ……

เสียงขลุ่ยใบไม้ยังก้องอยู่ ทำให้ราตรีนี้ดูวังเวงขึ้นอีกชั้น

ซูชิงหลีมองจ้าวจิ่วถิงด้วยสายตารักลึกซึ้ง ใช้เสียงขลุ่ยควบคุมร่างเขา เธอรู้จักทุกข้อต่อ ทุกกระดูก ทุกกล้ามเนื้อ ทุกเส้นประสาทในตัวเขา……

รู้จักดีพอ ก็ทำได้คล่องเอง

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป